Verslag uit China

Om mij heen zie ik niets anders dan mensen met monddoekjes. Het zicht is zo beperkt dat autorijden gevaarlijk is. Aan de stadsgrens staan files van vrachtauto’s die de stad niet inmogen. Groezelige auto’s, taxi’s en bussen alles bedekt met smerige roet. Beijing en een groot deel van China gaat gebukt onder een enorme luchtvervuiling die de internationale norm de afgelopen dagen 24x oversteeg.

Hier in deze stad mag ik een nieuwe Leiderstraining starten. Een rommelige start omdat ze de lesboeken niet hebben gekopieerd. Een poging geld te besparen. Ze zijn 40 dagen aan het vasten omdat het contract van het appartement waar de kerk is gevestigd, afloopt en ze nu naar een commerciële ruimte moeten verhuizen. Dat kost vele malen meer dan het appartement. Veel migranten kerken worstelen met financiën omdat hun gelovigen niet de best betaalde banen hebben en ook geld naar hun gezinnen op het platte land willen sturen.

Gaandeweg, na onze aanmoediging, komen de vragen los. Het laat weer zien dat China een land is van tegenstrijdigheden en conflict. De mensen leven voortdurend in conflict met zichzelf. Ze schamen zich over alles wat fout gaat in hun land en ze proberen wanhopig om er zo trots op te zijn. De smog is dan ook een schaamte; dat wij dit als buitenlanders moeten meemaken. Waarom doet hun regering, waar ze zo rotsvast op vertrouwen, er niets aan. Voor de gelovigen is het niet anders. Ze willen God gehoorzamen maar dat vereist dat ze in vele opzichten tegen hun cultuur en traditie in moeten ingaan, iets dat in China onmogelijk lijkt te zijn. Veel christenen vrezen de kritiek van hun mede-christenen meer dan wat dan ook. In de training zie je soms de worsteling op hun gezicht. Dat raakt me diep en ik heb medelijden met ze. Ondanks dat je soms gek word van de eigengereidheid, gebrek aan discipline, hou ik toch van ze.

Maar ook deze nieuwe groep zal over een jaar veranderd zijn. Meer stralen, meer gaan lijken op Jezus. Meer zelf vertrouwen hebben in hun leiding geven. Meer leven vanuit de genade en de zekerheid dat ze zonen en dochter zijn van een liefdevolle Vader. Dat “weten” maakt dat ze minder angst zullen hebben wat mensen van ze denken.

Bemoedigd in dat te weten vertrek ik uit Beijing op de dag dat de lucht weer blauw is. Op naar de volgende stad, Hadan, waar bij aankomst de smog nog erger is dan in Beijing. Dank u Heer dat u ons beschermt en bewaart. Als God toch voor ons is kan smog niet tegen ons zijn.

Dank voor jullie gebed.